Samenwonen met negentien andere mensen die allemaal tot voor kort verzorgd werden door pappie en mammie, dat zorgt onvermijdelijk voor problemen. Van discussies over het weggooien van verbrande pannen tot het hebben van een voorraad toiletpapier in je kamer zodat jij niet degene bent die nieuwe moet halen als het op is… Leven in een studentenhuis is vaak een bijzonder avontuur. 

Iets wat mij fascineert aan studentenhuizen is de geschiedenis ervan. Ik bedoel, ieder huis waar je niet de eerste bewoner bent, heeft een geschiedenis en zal onvermijdelijk sporen van vorige bewoners dragen. Bij studentenhuizen is dat echter nog wel een tandje erger omdat de bewoners zo snel doorwisselen. Afgezien van een enkele uitzondering die maar geen afscheid kan nemen, wonen de meeste studenten maar een paar jaar in zo’n huis. Ik heb het zelfs wel meegemaakt dat iemand alweer verhuisd was voor ze überhaupt in haar kamer getrokken was! Die had elders al wat beters gevonden.

Maar alle bewoners die er wel daadwerkelijk komen wonen, of dat nou zes maanden of zes jaar is, laten hun sporen achter. Sporen waarvan nieuwe bewoners waarschijnlijk alleen maar kunnen raden waar ze vandaan komen. Zo staat er in onze fusie op een muur geschreven met pen ‘Ieeuw, wie is hier zo vies?’ en daarnaast, in een ander handschrift ‘used a microwave on this?’. Er staan ook twee pijltjes die wijzen naar een lege plek. Een lege plek waar ik ooit mijn plastic spatel aan een haakje heb gehangen, nadat hij half gesmolten was omdat ik hem in een pan had gezet en even weggelopen was. Oeps. Maar ik vond die gesmolten draden plastic wel creatief en misschien een soort waarschuwing voor anderen dus heb het ding aan de muur gehangen. Resultaat: mensen die met pen op de muur gingen schrijven.

Een ander leuk spoor in onze fusie is een dikke letter M die met verf op de muur gekladderd is. Dat was nog van toen iemand de muur grijs verfde en zichzelf onsterfelijk wilde maken. Inmiddels is de muur rood, maar de M is zo dik dat hij nog steeds te zien is. De huisgenoot zelf is al zo’n twee jaar weg. Verder hebben we nog de wijnvlek die inmiddels groenblauw is op de witte muur. Die is ontstaan toen er een dispuut kwam borrelen hier. Vlak erna hadden we een verstopte gootsteen en hoorden we van de loodgieter dat dat kwam doordat er te vaak in geplast werd. Maar dat heeft vast niks met elkaar te maken. En dan zijn er nog de talloze vlekken, beschadigingen en voorwerpen waarvan ook ik geen idee heb wat ze hier doen. De ingedroogde verfvlek vlak voor mijn deur? Geen idee. Die krassen in het zeil van de fusievloer? Al sla je me dood. Dat gebrande gat midden in de bank? Nope. Ik zou het niet weten.Ik kan me alleen maar voorstellen wat dit huis allemaal wel niet gezien heeft. Al wil ik het misschien ook wel niet allemaal weten.


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *